Türk Dünyası Yardım Kampanyası
Gazi KARABULUT

arabulut58@hotmail.com

Ülkücülere!

Referandum Tartışmaları ve “Biz Kimiz?”

09 Ağustos 2010
Gazi KARABULUT

Soru,” kimlik” üzerine olunca kelimelerin kendilerine yükledikleri manaya daha da titiz bir yaklaşım sergilemek gerekiyor.

Malumunuz bir referandum tartışması, ekranlar aracılığı ile evlerimizden takip ediliyor. Bazen mesele kimin kim olduğu ve kimliğini nasıl ifade ettiği üzerine yoğunlaşıyor. Milli kimliğin ötesinde bir de lakaplar devreye girince mesele daha da çatallaşıyor. İşte bu tartışmalar bana kimliğimizi net bir şekilde bir defa daha haykırmanın ve referandumun milletimize hayırlar getirmesini dilemenin gerekliliğini hatırlattı.

Tarih boyunca, insanlar, kim olduklarını, nereden geldiklerini, nerelerde yaşadıklarını yani kimliklerini merak etmişlerdir. Bu duygu insandaki mensubiyet şuuru ile alakalıdır. Cenab- Allah insanı yarattığı zaman ona bir de mensubiyet vermiş ve onu sorumluluk sahibi bir varlık olarak türetmiştir.

Prof. Dr. Özcan Yeniçeri kimlik meselesini şöyle açıklıyor:

“İster doğal ve giydirilmiş isterse de zoraki ve inşa edilmiş olsun; bütün kimlikler, inançlar ve değerler bir tarihi sürecin ürünüdürler. Bugünün kimlikleri, az veya çok tarihin derinliklerinden sonsuza akan zaman süreci içinde; ananın, babanın, tarihin, coğrafyanın, kılanın, cemaatin, cemiyetin, devletin, doğal şartların, inanç sistemlerinin, ahlaki değerlerin, üretim şartlarının, felaket ve zaferlerin ürünü olarak şekillenmiştir. Hiçbir toplum bu süreçten muaf tutulamaz.”

Bu yaklaşım doğrultusunda yapılan değerlendirmeler Türk kimliğini şöyle açıklamıştır.

Ziya Gökalp, Türk adının töreden töreli olmaktan geldiğini, Prof. Dr. İbrahim Kafesoğlu ise Milli Kültür’de Türk kelimesinin “güçlü, kuvvetli” anlamına geldiğini ifade etmektedir.

Prof. Dr. Erol Güngör Hoca da Tarihte Türkler adlı eserinde Türk ile ilgili olarak “Bu kelimenin aslı “Türük” olup “kuvvetli” anlamına gelir.” diyor.

Bu yaklaşımlar kelime olarak Türk’ün “töreli ile kuvvetli” kavramlarının yüklendiği mana ile bütünleştiğini gösteriyor. İlk Türklerin yaşadığı yerler ve komşularının – özellikle yaşanan döneme ait ilk yazılı kaynaklar olan Çin yazıtlarının- bize ulaştırdığı bilgiler bu iki sözcükle örtüşmektedir.

Lakin Türk kimliği, kelime manasının çok ötesinde bir anlamı ihtiva etmektedir. Mesele kelimenin ve antropolojik incelemenin çok ötesinde, bir inanç ile ilgilidir.

Son zamanlarda Türk kimliği üzerinden yapılan tartışmalar ötekileştirme, ayrıştırma, bölme ve daha çok anlamsızlaştırmaya yöneliktir.

Küresel gücü elinde tutanlar, kendi emellerini gerçekleştirmek için kavramlara da kendi zihinlerindeki tanımları tartıştırmaktadırlar. Adeta insanların zihinlerine hükmeden bu yapı kendi aydınlarının “milli çıkarlar milli kimlikten doğar” felsefesi çizgisinde kendilerini diri tutarken diğer milletlere ise sınırların ve milli kimliklerin hükmünü yitirdiğini dikte etmektedir. Bu anlayış maalesef ülkemizde de hüküm sürmekte ve millet kavramının meşruiyetini kaybetmesi için sözde aydınlar tarafından 5000 yıllık geleneğimiz karanlığa mahkum edilmektedir.

Avrupa’nın sınır tanımaz egoizmi ülkemizde taşeronları tarafından kendi lehlerine bir düşünce akımı oluşturmuştur. Türkistan ve Orta Doğu’da ki halkların kaderini tayin edebilmek için sergiledikleri oyun tıpkı Hubl’un “Bir milleti tasfiye etmenin yolu onun belleğini silmektir.” felsefesindeki anlayışa göre şekillendirilmiştir.

Milletimizin, geçmiş ile bağlarını koparmak için kültürümüzü, kitaplarımızı, inançlarımızı tarihimizi imha ettiler. Ve ardından akıllıca bir anlayışla bize yeni kültürler oluşturup, yeni kitaplar yazdılar. Nihayetinde geçmişimizden koparılan biz, kim olduğumuzu unuttuk.

Belleğimize yüklenen yeni kazanımlar ile özümüzü oluşturan ruh kökümüz tenakuz yaşamaya başladı. Bunun üzerine kültürel yozlaşmanın önü alınamadı ve kimliksiz, kişiliksiz, şahsiyet zafiyeti yaşayan bir topluluğa dönüştürüldük. Bu dönüşüme direnenler ise ya çağı yorumlayamamakla ya da gericilik ile suçlandılar.

Halbuki Türk kimliği karmaşık bir yapı da arz etmemekteydi. Çok sade bir Türk tanımı bu milleti oluşturanların ortak kanaatiydi:

Türk gibi, düşünen, Türk gibi hisseden, Türk gibi yaşayan herkese Türk diyebilen uzlaşmacı, birleştirici bir kimlik tanımımız vardı. Meseleyi kan bağı, ırk bağı gibi ötekileştirici yaklaşımlardan ziyade, kültür birliği, mensubiyet şuuru ve ortak değerlere sahip olma gibi bir şuur ile izah etmiştik.

Bu milleti millet yapan asli cevheri yüreğinde hisseden, dil, kültür inanç, ülkü birlikteliği taşıyan şerefli mazisine sahip çıkanlar bu milletin asli unsurları olarak nitelendiriliyordu.

Yakın tarihimizde bu anlayışa atıfta bulunan en güzel örneği, Bulgaristan’daki kızıl zulümde feryat eden Ahmet Şeref Şerefli şu sözleri ile vermişti:

“Bu ülkede Türk doğmak, Türk olmak, Türk kalmak yasaktı. Vatan diye yaralı anadilime sığındım. Türkçe ağladım, Türkçe güldüm, Türkçe sevindim.

Ne müthiş bir mensubiyet şuuru…

Nitekim kimlik bir milletin direniş mücadelesindeki en kuvvetli askerleridir. Kimliksizlik ise, vatanın da devletin de milletin de erimesi, yok olması ve bitmesi demektir. Öyleyse milletimizi millet yapan değerlerimizin vazgeçilemez kırmızıçizgilerimiz olduğu bütün Türkler tarafından iyi anlaşılmalı ve geleceğimizi bu temel üzerine inşa etmeliyiz.

Maalesef günümüzün devşirme aydınları dün olduğu gibi bugün de Türk kimliğini tartışmaya açmış ve onu yozlaştırma gayreti içine girmiştir.

Türk milleti yaşadığı toprağa ait değil, diyen ve Kürdistan Teali Cemiyeti’nin fikir babalığını yapan devrin kalemşoru ile Avrupa’yı yeni kıble olarak sunup “bir milyon Ermeni ile otuz bin Kürt’ü katlettiğimizi” söyleyen yanaşmacı zihniyet arasında bir fark yoktur.

Dün Yunanlıların İzmir’i işgal etmesini “medeniyet gelecek” naraları ile alkışlayan aydıncıklar ile bugün “21. yüzyılda milli kimlik mi olurmuş?” diyen zihniyet aynı kafanın ürünüdür.

Bizim İngilizlerle birlik olmaktan başka çıkarımız yok diyen devrin edebiyatçısı ile “AB yolundan dönmemiz mümkün değildir, çünkü orası bizim kurtuluş yolumuzdur” diyen günümüz şakşakçısı arasında hiçbir fark yoktur.

Bütün bunlar kültürel bir devşirme yaşandığının ve bunun da kimliğimizi zedelediğinin göstergesidir. Bunalımın ürünü olarak dayatılan felsefeler Erzurum’u Brüksel’den, Diyarbakır’ı Kopenhag’dan kurtarmaya kalkmıştır.

Yani Türkiye’de ki kimlik bunalımının müsebbipleri, kökü ve damarları Türk toplumuna aykırı bir yapılanmanın içinde olan sözde aydınlardır.

Netice itibari ile bütün dayatma ve sulandırma gayretlerine rağmen, Türk kimliğinin tartışılacak bir yönü bulunmadığı kanaatindeyiz. Asırları aşıp gelmiş bir kimliğin mihenk taşları da bellidir. Türkiye ve Türk Dünyası yeni bir kimlik ve din arayışına çıkmış değildir. Tercihler yapılmış asırlık bir mazi ati köprüsü kurulmuştur. Ancak kendilerini Türk hissetmeyenlere düşen görev, kendilerine uygun gördükleri kimliği tartışmaktır.

Türk milletinin tarih sahnesine çıktığı günden beri kendine has hayat tarzı, duygu, düşünce ve inanç dünyası ile ortadadır. Üstelik Türk, sadece bir kavim adı olmaktan çıkalı çok olmuş ve Anadolu’da, Kafkaslar’da, Balkanlar’da, Orta Doğu ve Türkistan’da belirli bir kültür birliğinin mührü olmuştur.

Fazla uzağa gitmeden Selçuklu ve Osmanlıdaki manevi kaynağa bir göz atacak olursak Türk milletinin özünü oluşturan unsurlar daha net anlaşılacak ve kültür birliğinin harcı görülecektir. Şöyle ki, Türkler İslam dininin zahiri esaslarına uymakta samimi ve sağlam bir anlayış ortaya koyarken, İslam’ın sırlı esaslarını ihtiva eden tasavvufu da Türk töresi ile bütünleştirerek ifade ettiği gerçek hüviyeti ile benimsemiş, yaşamış ve yaymışlardır

Türk devletlerini ayakta tutan ana unsur kimliğini oluşturan değerlere bağlılığı sayesinde mümkün olmuştur. O kimlik hiçbir zaman tartışma konusu olmamış ve ayrışmaya değil birleşmeye, birlikte hareket etmeye vesile olmuştur.

“Biz kimiz?” sorusunun cevabı aslında bütün Türk devletlerinin kuruluşundaki felsefede cevap bulabilmektedir. Her ne kadar Türkiye Cumhuriyeti’nin günümüzdeki yapısı tarihi köklerinden koparılmaya çalışılsa da genç devletin kuruluş mayasına baktığımızda, tarihte hanedanlıklarımızın değişiminde hangi ruh kökü varsa Türkiye Cumhuriyetinde de aynı inanç vardır.

Bütün bu anlatılanlar ile birlikte değerlendirildiğinde sözün özü şudur ki; aralarında dil, din, kültür, ülkü birliği olan ve geçmişindeki şerefli mazisine sahip çıkan, Türk gibi hissedip, yaşayan herkes Türk’tür. Ve bu şuur bu ülkenin harcıdır. Referandumda evet mi hayır mı vereceğini tartışanlar, bu ülkenin harcını bozacak yaklaşımlardan ve söylemlerden kaçınmalıdırlar.

Türkocağı Tv

Türkocağı Tv

Tümü

Türk Ocaklarından Haberdar Olun

Yazarlar

Tümü